Eén bron is géén bron. Maar wanneer is een bron een bron? Dat was de centrale vraag tijdens het onderzoek naar illegale praktijken met vervuilde grond.

Vertrekpunt
Begin van het onderzoek naar het dumpen van zwaar verontreinigde grond was dit persbericht van het Openbaar Ministerie. Alle betrokken partijen zoals het OM, de politie als de provincie wilden niks zeggen over deze zaak. Het moest gezocht worden in de branche zelf.

Doel
Maar wat was eigenlijk het doel van het onderzoek. Primair was dat de naam van het bewuste bedrijf naar boven krijgen. Meerdere malen hebben we ons afgevraagd of dat relevant is. Het ging niet alleen om de naam maar ook om het hoe en het waarom:  Waar kwam de vervuilde grond vandaan?  Hoe heeft iemand onopgemerkt 250 vrachtwagens met ernstig verontreinigde grond kunnen dumpen? Waarom zou iemand zo iets doen? Waren er meerdere mensen bij betrokken?

Relevantie
Normaliter worden namen van verdachten nooit gepubliceerd. Nu ging het om een verdacht bedrijf en niet om een persoon. Daarbij ging het om een economisch en/of een milieudelict en niet zozeer om een dramatisch misdrijf. De naam van het bedrijf is daarom relevant omdat mogelijk meerdere partijen in zee zijn gegaan met deze onderneming en er mogelijk dus meer problemen zijn. Verder gaat het om ernstig verontreinigde grond, relevant was om te achterhalen waar die gedumpt is. Want dat kan gevolgen hebben voor de volksgezondheid. Ook zouden meerdere partijen betrokken kunnen zijn bij deze zwendel waar honderden duizenden euro's mee verdiend kunnen worden: er zijn namelijk verschillende toezichthouders en de opdrachtgever is uiteindelijk verantwoordelijk voor de bestemming van de verontreinigde grond.

Topje
Tenslotte probeerden we hiermee een sneeuwbaleffect te creëren: hopelijk kwamen er meerdere van dergelijke praktijken in Limburg boven water. Volgens verschillende bronnen was dit namelijk het topje van de ijsberg.